Carne de Psiquiatra



Blog bipolar para adultos

Temas

Archivos

Enlaces

BIPOLAR

Otros


Se muestran los artículos pertenecientes al tema Cartas.

De: Carne de Psiquiatra. Asunto: Sermón para Blue

20080228152137-hypercube1.jpg

Versión audio del post: http://rapidshare.com/files/95631531/Sermonblue.wav.html (Instrucciones al final). 

 

Últimamente has estado leyendo bastante sobre religión, en contra de tu voluntad, pues entre doctrina y doctrina había un tramo de acción en esa novela que te interesaba y devoraste como solías hacer de joven, aunque un párrafo concreto te dejase kaputt, pero seguiste leyendo.

Te sugiero pues que te tomes esta carta como un sermón, entre tú y yo. Así igual no me haces puñetero caso, pero dicho estará y no te deseo mal alguno. O sí me haces caso, porque hablamos el mismo lenguaje y los hechos están ahí para que si tú no los interpretas, tu amiga Carne de Psiquiatra intente ayudarte al igual que el resto. A su manera, ya sabes que es poco diplomática, por no decir que bastante bruta, pero sabes que es buena gente.

El otro día creí escuchar en un documental sobre el Tíbet que los monjes budistas tienen 200 normas, y cuando ascienden a un nivel superior, les caen otras 300. Así es como lo recuerdo, y si no es verdad, me da igual que me lo esté inventando: quédate con la idea.

Tienes información suficiente sobre el Trastorno Bipolar para saber que no te puedes tomar las cosas a la ligera, pues hay normas y reglas de juego. Qué te he de decir que no sepas y hayas relatado aquí. Has pasado por un calvario y ahora estás en libertad condicional, pues ahí siguen monstruos acechando y recuerdos amargos, ya sean diarios o pesadillas. No hay libertad absoluta en este negocio que empezó con tu diagnóstico.

Te escribo porque "más que algo" me dice que estás incumpliendo algunas normas. Te sientes libre porque estás bien. Debo recordarte que no eres libre, que te sujetan a la cordura y la serenidad algunas reglas.

La número uno nunca la discutiste: tomarse las pastillas. Si era lo necesario, lo era, tú querías salir de este sufrimiento psíquico que estaba acabando con tu vida y con tu cuerpo. Pero has sufrido entonces además a todas las pastillas, en especial a la píldora S. a la que nunca perdonarás, pero sabes que ha contribuido a tu bienestar actual, aunque tú sólo hayas notado, día a día, sus efectos secundarios, y un serio revés cuando la hipotensión te dejó tirada en la calle con el resultado de una lesión de columna vitalicia. Otras pastillas también te producen efectos secundarios, pero ya tienes experiencia quizá más que suficiente en tu historial sobre el tema, "vamos a probar este medicamento" porque no existe la píldora para el Trastorno Bipolar sino tantísimas veces, un cóctel. La última experiencia, hace casi dos meses... menudos globos con la nueva pastillica, colega.

A partir de ahí, ya sabemos lo que hay. Los hábitos, la rutina, la psicoeducación. El camino al Nirvana, vamos, con esas 200 normas. Que me perdonen los budistas, pero algo tengo que decirle a la atea de Blue.

El sueño es la segunda norma para ti. Siempre fuiste ave nocturna, como tantos otros bipolares. La noche era la aliada de tu mente pero ahora te han dicho que debes vivir durante el día y recibir sol. A medianoche, en vez de salir del ataúd, te han dicho que debes meterte en él, después de tragarte las pastillas. Y dormir ocho horas, cosa que puedes hacer sin esfuerzo porque además de estar sedada por las pastillas, siempre lo necesitaste con excepción de aquél episodio raro que llamaron manía en mayo de 2003.

Y últimamente estás haciendo demasiadas excepciones a ese toque de queda. Ya, ya sé que en este país las películas son programadas para acostarse a la una de la mañana (envidia de esa hora en Canarias), al contrario que otros países, más conscientes del horario laboral y de eso que llaman los ritmos circadianos. Si ves una película, y acaba cerca de la una, sabes que necesitarás media hora para que tus neuronas se relajen, y acabarás en el ataúd a eso de las dos. No, guapa, ya sé que no lo haces cada día y que reivindicas tu derecho a ver una película de vez en cuando, y más si es de las buenas, que escasean. Pero ten presente que al día siguiente, no te levantarás del todo bien, porque si duermes ocho horas, habrán sido a deshoras y tu cuerpo lo va a notar. O dormirás menos, directamente, y tus neuronas no están acostumbradas. Te levantarás con el pie izquierdo y perderás el día.

Llegaste a escribir que pararías actividad intelectual de 22 a 23 h., para preparar el sueño. Pero claro, ¡es cuando estás más despierta! ¡Cómo cuesta renunciar a eso! Pues mira, acuérdate de esos monjes que tienen 200 normas.

No es ninguna norma que la vida hay que vivirla y no pensarla. Aunque nos encallemos. Pero hija, pensar dos días en darle al botón de la lavadora y luego que pasen dos horas hasta que la tiendas, tiene narices.

Tienes un mandato del psiquiatra, tienes que tomar decisiones en aspectos que constituyen tu rehabilitación, en adquirir hábitos sanos. Decisiones que afectan al cómo hacerlo, el qué, ya lo sabes. Vuelve a pensar en la disciplina de esos monjes.

Por la mañana. Mientras miras a la ducha de reojo y piensas que deberías ducharte, lo que deberías hacer mientras lo piensas es desnudarte y abrir el grifo al mismo tiempo. Entonces, será más fácil que te metas. Has fracasado en la estrategia de la ducha nocturna pues nunca fue tu hábito. Diseña estrategias para triunfar en la ducha diurna. Allánate la vida, es más simple de lo que parece. Cuando te has duchado te dices: porqué no lo habré hecho antes.

A mediodía. Todo el mundo está comiendo, es tu hora para ir al supermercado. Es una especie de vampirismo también. Esta te la dejo pasar, porque sé que odias las superficies llenas y las colas, con la condición de que si no has comido antes, lo hagas inmediatamente después de esa compra. Búscate la vida, colega, mientras cuidas el colesterol.

Por la mañana y por la tarde. Mientras te asomas y ves a la gente paseando, y te dices que deberías estar ahí. Mientras piensas y observas, lo que debes hacer es empezar a vestirte. ¿Que no te has duchado? Mala suerte, pasó el momento, game over hasta mañana. Sal a la puta calle y da la vuelta a la manzana, no tienes que llegar hasta el Círculo de Bellas Artes de la calle Alcalá, así que no te preocupes demasiado por lo que te vas a poner. Además, ya tenías previsto el obstáculo de las fobias, por eso te compraste tres vestidos, la opción fácil y menos engorrosa, la opción que oculta tus kilitos de más que tanto te molesta enseñar. No pasa nada, verás gente más gorda que tú en la calle, y lo llevan con dignidad, ¿por qué tú no? Venga, sal.

Por la noche. No sabes cómo me alegra que últimamente hayas recuperado tu capacidad para leer, pues has devorado en tu vida lo que si contases ahora, serían muchos metros alineados. No cuentes el pasado, es un consejo. Ni al pasado que conoces, tener que acabar ese libro que te ha enganchado, no poder dejarlo para mañana, y acostarse al alba. Sabes que ahora no puedes hacerlo, pero como puedes seguir leyendo sin un reloj cerca, y más si usas la opción de pantalla completa con un e-book, las horas pasan. Y prefieres olvidar que ha pasado la medianoche. Te digo lo mismo que con lo de la tele. Y te recuerdo que debes tomar las pastillas a medianoche como muy tarde, sin excusas. Entonces sí que no podrás leer, escribir o estudiar.

Menos mal que no te has apuntado a la universidad, como llegaste a especular. Tenía sus ventajas, sí, tienes gratos recuerdos de esa época y de la gente que conociste. Pero podrías volver de nuevo a los hábitos del pasado. Recuerdo que esperabas precisamente a la noche para estudiar o realizar tus trabajos, porque en tu habitación no había ruidos de ningún tipo y siempre necesitaste el silencio. En época de exámenes, eras toda una vampira, y te presentabas en el aula sin haber dormido. Blue llegaba a casa vencedora y exhausta, dormía entonces, y se preparaba para el siguiente examen. Hiciste bien y te diría que ni se te ocurra estudiar, no ahora, eres consciente que con los efectos secundarios tu cabeza sólo soportaría esa carga de alta concentración por la noche, cuando está completamente despejada. No te puedes permitir ese lujo, no hiperactividad mental a esas horas. Repito: pastillas a su hora, y descanso mental. Además, no necesitas estudiar más en formación reglada para la obtención de un título homologado, siendo franca.

FIN DE LA PRIMERA PARTE

 

SEGUNDA PARTE

Ni otros lujos, puedes permitirte. Odiabas la hoja de cálculo y el programa de presentación de diapositivas porque te recordaban al trabajo que contribuyó a tu miseria posterior. Ahora ya lo has superado. Tienes una hoja de cálculo preciosa donde los números dicen que has de llevar una vida austera. Realmente, a veces te pasas, de monacal, a ti que nunca te llamó la vida monástica, siempre pisabas firme el mundo, incluso creyendo contribuir como voluntaria para que fuese algo mejor.

Pasado, pasado es. Por algo le llamas "Nueva Vida", incluso en el blog.

Ahora más te vale comportarte como una monja budista. Conoces perfectamente las normas.

Piensa de vez en cuando: qué estoy haciendo. Y acto seguido: qué debería estar haciendo.

Piénsalo ahora.

Seguro que se te han ocurrido al menos diez cosas con un simple vistazo a lo que te rodea.

Pues hazlo. Luego viene alguien y todo son prisas. La obligación extraordinaria es más fuerte que la motivación ordinaria. Hay que invertir eso.

Por eso sólo te pido que de vez en cuando hagas ese ejercicio.

El sermón de hoy sobre el sueño, que ha sido tu gran problema toda tu vida, como te hecho saber por tu propia trayectoria, es algo sobre lo que deberás trabajar en tu interior muy duramente. En su día dejaste de beber, te costó porque estabas mal, pero ahora ya no bebes. Te recuerdo de nuevo que estás en libertad condicional y nadie te asegura que no recaigas. Nunca digas nunca jamás, o tienes pasaporte al infierno.

Una vez lo comentamos en otra de nuestras cartas, al poco de mudarte a Madrid, y estuvimos de acuerdo en que no saldríamos de noche, ya no por el sueño hecho pedazos, sino porque tienes un pasado en la Noche, también, y qué fácil es volver al infierno, lo cataste pronto, lo detectaste a tiempo, y resolvimos el tema. Todo tiene un precio, perdiste lo que podían haber sido nuevas amistades en tu nueva ciudad. Amistades a las que sólo verías de noche y por ello tuviste que descartar.

Eso pasó ya, pero tienes muchos otros frentes. Llevas dos años en esta asignatura de los hábitos.

Debes automotivarte y no sé con qué, pero tu fuerza de voluntad, que siempre fue caprichosa, ahora debe ejercitarse y dotarse de estrategias donde otras fallaron. Piensa que tienes unas 200 normas, que quizá debas escribir, porqué no, te parecerán tan simples como: coger el cepillo de dientes, ponerle pasta, meterlo en la boca. Ahí tienes tres acciones y todavía no te has lavado los dientes. O lo tomas como una norma, o nunca te decidirás a hacerlo cada día. Y si lo consigues, será cada día a la misma hora.

Y me dirás que si lo consigues, serás la perfecta monja, que cuando no pueda aplicarse sus 200 rutinas diarias, en un sólo fin de semana cuando te inviten unos amigos a salir de la ciudad, se sentirá muy chocada ante un entorno que no le hace recordar sus propias normas. Lo sé, es doloroso, pocas rutinas tienes y encima las pierdes a la mínima.

Has avanzado, has retrocedido. Difícil equilibrio, cuidarse pero a la vez poder hacer vida social, como todo el mundo. Ver una película, como todo el mundo. Te felicito, ya no comes a medianoche, y sé que una pastilla o dos tenían gran parte de la responsabilidad, por tanto te felicito porque te hayan rebajado la dosis.

Recuerda, por cierto, lo que te dijo la monja en el psiquiátrico: tenemos una existencia diferente.

No deberías estar escribiendo, tienes platos por fregar y ya pasaron los efectos secundarios de la mañana.

El blog, muy bien, escribe en el blog. Hasta me parece bien que últimamente no pongas fotos, si ello te ocupa más tiempo. Menos blog y menos fumar mientras escribes en el blog, por cierto. Deberías estar escribiendo el cuaderno de rutinas, necesario mientras precisamente no sigas rutinas para detectar esos problemas, y no deberías haberte tomado otra taza por descafeinado que diga el paquete. Si estuvieses fregando el suelo, no fumarías.

Te estoy viendo y debo pensar que tienes un día raro. No necesitas una botella de alcohol destilado a tu lado para escribir al estilo de los míticos escritores, a ti sólo te basta el café y el tabaco. Acabas de vaciar un cenicero lleno, y de servirte una taza. No me vengas otra vez con que es descafeinado, hoy estás agilipollada niña y la cosa ya clama al cielo. No puedo dejarte sin tabaco, pero quizá, al igual que no tienes en casa ningún tipo de bebida alcohólica, quizá debas hacer lo mismo con el café, no comprar, y bajar a tomarte uno al bar por la mañana, y sólo uno porque vale 1.10 euros y si lo metes en la hoja de cálculo verás el resultado del presupuesto, que se equilibrará algo con la no-compra en el supermercado.

Perdona mi tono, pero hacía días que quería hablar contigo y ya estoy algo crispada, más con lo que acabas de hacer, así que me ha salido todo del alma quizá con palabras duras pero insisto, con intención de ayudarte.

Ya me dirás algo, o no.

Besos,

Carne de Psiquiatra

P.D. Sí, somos la misma persona, y qué, siempre acabo las cartas y mails igual. Prefiero pegarme la bronca a mí misma, pues un problema localizado es un problema que tiene solución. Todo tiene solución menos la muerte, se dice.

. . .

De los archivos de Blue (en operación limpieza y rescate)

. . .

Para bajar el archivo audio del post:

1. El enlace nos lleva a la pantalla principal de Rapidshare, el servidor donde he subido el archivo "Sermonblue.wav".

2. Se muestra una tabla con dos botones al final: "PREMIUM" y "FREE". Pinchad FREE."

3. Nos lleva a otra pantalla donde se nos hace esperar unos momentos, tick tack, el cronómetro va marcha atrás. 

4. Se nos dirige a otra pantalla donde sólo debemos teclear unos dígitos. Intro.

5. Por fin aparece el diálogo de descarga, "Guardar como" (No la primera opción "Abrir...). El archivo se descarga en el escritorio o "mis documentos"; si no lo encontráis ahí, buscadlo por su nombre en el PC.
 

***

28/02/2008 14:42 Autor: Blue. *enlace permanente*. Tema: Cartas Hay 7 comentarios.

Carta a SSMM los Reyes Magos de Oriente

20061218190724-sobre-urgente-air-mail.jpg

Queridos Reyes,

este año he sido buena y mala, como todos. Se me recuerda tanto por mis buenas acciones como por las que causaron daño. A mí me duelen estas últimas y son las que más lamento, pero sé que Vdes. ponderarán las buenas.

Lo que más quiero, es salud, sin salud no hay nada y mi deseo es seguir cuidando la mía para que no se deteriore más.

Pero claro, siempre hay cosillas que a una le faltan. Mi lista es:

- calcetines y medias de colores

- unas botas

- un chándal

- útiles para cocinar de madera

- una libreta chula para mi diario de 2007

- una agenda quo vadis de bolsillo 

- y cuatro dientes con tornillos de titanio.

Otro año les pediré la televisión digital terrestre, que en estos momentos me importa un bledo. 

Dejaré en mi balcón la madrugada del próximo 6 de enero un pote de agua para los camellos, y para Vdes., un pequeño refrigerio de turrón y mazapán, y una copita no de moscatel como solía cuando de niña, sino de un licor sin alcohol.

Y si me dejan carbón, será bien recibido en mi colección de minerales y tomaré nota para enmendarme.

...

P.D. Hacía como 30 años que no escribía una... 

18/12/2006 19:07 Autor: Blue. *enlace permanente*. Tema: Cartas Hay 4 comentarios.

Cómo despistarse en un paseo y hasta en su relato con un limpiacristales en la mano

20060919105900-ninacaminando.gif

Asunto: RE: RE: RE: RE: Pasó un ángel por mi casa

Heyyyyyy

no te lo vas a creer. Estoy viendo precisamente cómo un limpiacristales ataca a las vitrinas de la tienda de enfrente. Tiene dos cacharros claro, los va alternando. Uno de ellos, lo mete en un cubo de jabón. El otro es como el parabrisas. Pues lo que he comprado tiene las dos cosas pero sin separar, un lado esponja y otro con la hoja para secar.

Me lo he comprado en la ferretería, esto de salir a pasear es caro de narices porque siempre necesitas algo. Hasta una primitiva, por qué no.

Así que sólo debo adivinar qué jabón de los que tengo me sirve... y hacer lo que he visto. Ahora me pregunto a qué hora hacerlo, de noche no vería un carajo para limpiar y la cosa promete ser peor que regar plantas.

Ahora caigo en que lo de mojar en jabón me da que no es buena idea y tengo limpiacristales, pero por finnnn tengo un mango para limpiarlos de rincón a rincón. A ver cuándo lo estreno, yo del mango sólo espero que no se despegue lo otro cuando esté del revés. Joder, qué oficio más duro el de limpiacristales.

Me recuerda a cuando mi hermano y yo limpiábamos el coche a cambio de una propina... mucho jabón, sí. ¡El lavaplatos, coño! Ja, ja.

Collons, qué empanada llevo, pero he salido una hora de paseo. La cosa ha sido de antología cuando he entrado en el estanco: me he quedado sin habla al pedir lo que quería y luego no entendía el cambio, así que me he ido con la impresión de ser la tonta del pueblo. Me he asustado un poco pero he seguido... Y ahora caigo en el otro gazapo de la peli: compré algo de fruta antes de dar media vuelta, y me temo que se ha quedado en la ferretería mientras estaba midiendo unas cosas.

Joderrrrrrrrrrrrrrrrr ya te digo, Despiste es mi nombre por las mañanas y putas ganas tengo de reclamar en el lugar una bolsa de fruta que seguro ya no existe. Te alegrará saber que contenía plátanos y un aguacate, cosas que tengo en la lista del "esto engorda".

Mañana salgo con 1 euro y 20 céntimos, espero que no me cobren más por un puñetero café por ahí.

Nos vemos,

[Blue]

***

P.D. Al cuarto mail, empiezan las marujadas, y no elimino párrafos del "ahora reparo en ..." pues así me han ido saliendo, despiste despiste es y así ha de quedar entre amigos para cachondeo de todos. Por cierto, kilo de plátanos 2 euros, y aguacates a 3,5, dato para la posteridad.

18/09/2006 14:34 Autor: Blue. *enlace permanente*. Tema: Cartas Hay 2 comentarios.

Volver a hacer algo olvidado por el tiempo... todavía cuesta

Carta-mail fechada el 20 de mayo de 2006

Hola [Amigo],

me alegra mucho recibir noticias tuyas. Estaba preocupada por si algo te había sucedido (...) [Punto aparte y más (...) sobre sus cosas]

Hoy le he dicho a [amiga que me había venido a buscar para salir el fin de semana y me encontró en pleno yuyu], con el "equipaje" ya hecho, que si fuese el TB lo que me estuviese jodiendo en forma de depresión, sólo tenía que cogerme de la manita y yo hubiese ido mansamente. (...) a las 9 yo ya estaba de los nervios, despierta desde poco antes de las 8.

Sabes que no sólo tengo TB, sino también un trastorno de ansiedad, y ese es el que me devora últimamente, lo que hace que en un momento dado me quede sin aire en los pulmones y no pueda dar un paso, o que me haga somatizar, últimamente, diarreas. El Tengo Que, pero a veces el Quiero Volver a.

Me estoy comiendo la frustración de no haber podido ser capaz de ir, pero visto desde el lado positivo, dije que sí, y hoy me levanté con normalidad en este sentido, y tenía ya todo preparado cuando me atacó la puñetera angustia, de ahí que el asunto del mail se llamase orfidal, aunque yo debo tomar otra cosa.

Ya ves, el problema fue mi impaciencia. Esto se soluciona, ya está hablado (...)

Hay cosas que me provocan ansiedad gratis, como lo es el volver a hacer algo que hace años... Ese "Quiero Volver a", pues antes yo era muy activa para estas cosas, ¿salir de la ciudad? A la primera oportunidad.

Me recuerda a las malas épocas, pero lo voy superando. Hoy no he llegado a [un pueblo], pero he hecho la maleta, [Amigo], lo he hecho.

Poco a poco. Frustración pero también satisfacción, dándole la vuelta a la tortilla, pues ese es el único truco que funciona después de que la angustia remita.

Hablamos.

Un beso muy fuerte

[Blue]

***

P.D. Al final conseguí pasar otro fin de semana con estos amigos en "su pueblo", no pasó lo mismo y pude ir, con ansiedad pero bueno... poco a poco.

19/07/2006 14:26 Autor: Blue. *enlace permanente*. Tema: Cartas Hay 2 comentarios.

Versión original II

20060615161042-chispas.jpg

Madrid, 8 de juny de 2006

Hola,

(…) No tens el telèfon de cap bipo? De vegades, una conversa per telèfon fa miracles, més que un post al foro que llegeixen milers de desconeguts i només contesten deu coneguts que només coneixes per un nick.

No m'estranya que sortissis de la consulta histèrica. A mi encara em passa, no creguis. Un dia, que em pujessin [x Mg.] de l'estabilitzador em va deixar tan neuròtica que en sortir de la consulta, mentre feia un passeig sense massa sentit perquè anava a Castellana però necessitava caminar abans d'agafar un bus... em vaig comprar una parka, rebaixada, però un gast (precisament avui he trobat el ticket i l'he trencat), i ho sabia quan la pagava, a més, però no podia evitar fer el que un dia vaig escriure a la pàgina (gràcies per cert pels teus elogis): "cuando se sale de la consulta, si no se puede cometer un pecado carnal, hay que cometer otro, normalmente económico".

La putada és que els psikis si fan bé la feina, no dónen bones notícies, encara que les expliquin bé i les entenguis, les discuteixis si no està clara la cosa i s'arribi a una entesa. Si estàs en una crisi, et canviaran tractament. Si has passat la crisi, et fotran canya en el tema dels hàbits. Si tens una oscil.lació, que pots consultar per telèfon, et pujaran o baixaran medicació. Què volem, són metges, i no ens volen putejar, però per nosaltres és molt dur (…). Un fàrmac que et canvia la vida, directament, el què pots menjar i el què no... una decisió dura, suposo, i meditada, però precisament per això, veig esperança i el sacrifici si funciona valdrà la pena, la llàgrima fins i tot.

Jo també he plorat a les consultes (…). I penso que fem bé en plorar si és el que el cos, l'ànima, ens demanen. De res serveix fer-se la dura, precisament amb qui ha de conèixer la nostra debilitat per ajudar-nos a superar-la. Un dia fa anys, un dia que jo em trobava fatal, vaig trucar al terapeuta que tenia (teràpia que no va servir de res) per dir-li que no podia anar, i em va respondre que precisament si em trobava malament, era quan jo necessitava més aquella sessió, i també plorava, quan estàs fotut plores, i menys mal que tu i jo podem, hi ha qui no pot i ... per on li escapen els sentiments d'impotència, entre d'altres, a aquesta persona?

(…) jo no sé fins a quin punt s'ha d'informar als familiars, la meva mare entrava sempre després de mi per ser informada, jo ho preferia i a més, com t'he dit, sortia de la consulta callada, preocupada gairebé sempre, rumiant i rumiant i amb por de no recordar coses que no sabia si les havia escrit o no en el quadern, però quan sortia, ni ganes de tornar a agafar-lo. Pots dir que és tortura, potser ho és, però tortura és el que necessita el nostre cervell per tornar a funcionar bé i no torturar-nos, o penso així o em foto un tiro. Les consultes són dures i nosaltres no som imbècils, som gent que necessita un tractament i una educació per viure amb això, i ningú neix ensenyat. Paciència és el més desesperant, de mena tots els bipos que conec i jo mateixa si volíem alguna cosa era ja i per ja, i paciència quan estàs fotut... t'ho has de repetir i t'ho han de repetir mil vegades, com un mantra. Jo usava una cançó quan se m'acabaven les forces, un altre mantra.

El cas és que has avançat, això t'han dit, queda't amb aquesta bona notícia. Sortir d'una tan grossa... poc a poc, i ja has fet passos. A mi em va costar any i mig, el puto mixte aquest, però la meva història és la d'un diagnòstic erroni que em va fotre la vida i quan vaig arribar a consulta portava anys malalta i molt, i a més enganxada a l'alcohol. Potser [els terapeutes] no seran els millors, però a mi em van salvar la vida fins i tot, de forma que per a mi ho són.

Bé, ara sóc jo la que s'enrotlla. M'ha agradat molt rebre notícies teves i el teu mail m'ha fet reflexionar, de forma que només puc agraïr-te el temps dedicat.
Una abraçada,
Blue
6******si vols xerrar o simplement, cridar, o plorar.

***

Carta en versión original, con todas las faltas incluídas pues no usé diccionario ni para confirmar la siempre difíl "l.l". Me traen loca las preposiciones ahora. ¿Hace falta subtitularla?

15/06/2006 10:27 Autor: Blue. *enlace permanente*. Tema: Cartas Hay 3 comentarios.

Llegará el día

20060427232523-red-white-and-blue-ed-isaacs.jpg

Llegará el día, y si no tuviese esperanza, no estaría escribiendo y chocando cada día contra el mismo muro.

Porque te doy toda la razón, es muy difícil, y en este punto el verano pasado podía leer de forma placentera y ahora está por demostrar de nuevo.

Sé de mucha gente que (yo los veo como afortunados) no tienen tantos problemas como yo con los efectos secundarios. Me está costando mucho levantar cabeza pero entre nuestros muros pues a veces sí me siento atrapada, hay mucho que podemos hacer, y donde falla una ilusión, esforzarse y pedir ayuda incluso para que otra ocupe su lugar.

El Tengo Que me lo tengo prohibido salvo fuerza mayor, como hoy ir a por las recetas, ayer que me hiciesen una puesta a punto en casa... estrés. Intento dejar que las cosas fluyan en el tema de hábitos, con una decisión inicial (o imperativo médico), y no crearme expectativas, porque más duro será el golpe si no puedo. Un día decidí dejar temporalmente el blog para leer y fracasé al primer obstáculo emocional, un ingreso de un amigo.

Tenemos que animarnos un poco los unos a los otros... a mí me anima mucho ver cómo un conocido o amigo avanza y consolida, tanto estabilidad como hábitos sanos, y vuelven a sentir placer en la lectura, la bicicleta, lo que fuese su afición. En ellos pienso cuando me digo "se puede". ¿Cuándo podremos nosotros? Cuando podamos, así de claro, pues cada uno va a una velocidad diferente.

Menudo tostón, vengo con ganas de guerra del ambulatorio, cómo odio ir al médico de cabecera. Y si encima se pone a llover de nuevo como ha sucedido, me pongo de un humor de perros. A esperar otra vez al sol...

Tengamos esperanza, y quien pueda, fe, y yo estoy convencida de que en vida veremos adelantos en los fármacos.

Madrid, 5 de abril de 2006 

27/04/2006 23:25 Autor: Blue. *enlace permanente*. Tema: Cartas Hay 2 comentarios.

Carta sin respuesta

20051122011141-compartir.jpg

Estimat,

Hay cosas que no se pueden decir por mensajería instantánea. Cuesta reconocer que uno no se encuentra bien, me cuesta a mí y te cuesta a ti.

Las malas noticias son (se dan las primeras, ¿no es cierto?) es que ambos estamos en el mismo saco (no diré la palabra) y que eso nos asegura malos días, sea por acontecimientos, por efectos secundarios o por ansiedad, o por cambios bruscos de humor, por no aguantarnos a nosotros mismos y decir aquello de "no soy buena compañía".

No voy a esperar a poder "hacer vida normal" para quedar con gente. Si la gente sabe qué tengo y cómo me encuentro, y hoy pasadas las 13 horas he cogido la escoba pero soy incapaz de doblar unos calcetines, no puedo asegurar a nadie ni siquiera a mí misma que a las 17 horas esté bien. Bien para salir sola y que no me dé un bajón.

No es tu caso, tu caso es otro, pero también asoma ahí malestar. Pero no puedo aceptar que llegue un día en el que estemos los dos "bien" para vernos. Prefiero afrontar que tendremos días malos, porque yo sabré por qué y tú también.
´
Y ahora vienen las buenas noticias. No nos vamos a molestar el uno al otro porque ya sabemos de qué va la cosa, y te aseguro que en compañía se pasa mejor, y en su día refuté lo de “ser mala compañía”. Últimamente verme con R. me sienta bien, no me siento rara, sé que él entiende. Y eso vale mucho. No tenemos que disimular, ya sabemos de qué va. Por eso me cuesta aceptar negativas, porque siempre hay un plan alternativo y está ahí, es tan fácil... cuando yo estaba "así" cada día en casa de mi madre, mis amigos venían a buscarme y me sacaban de casa a pasear, incluso antes esperaban a que me duchase. R. lo hace también cuando no puedo hacer otra cosa, eso es un amigo que sabe que no me encuentro bien para salir sola y no se puede agradecer con palabras.

Quizá sólo me falte eso, un empujón para salir de casa, pánico tengo a quedarme tiesa en plena calle sola, y ya no hablo de romperme un hueso. Taxi y a casa, sí, es una opción, pero hoy no. Hoy me he quedado dormida con el pc en mis rodillas, y eso no es buena señal, y sigo atontada, y no sé si podré salir como me gustaría. Ya, no puedes hacer nada. O sí.

Me gustaría que reflexionases sobre lo que te he dicho, porque la soledad no es buena cuando uno está mal, aunque la procesión vaya por dentro, esa la llevamos todos, créeme. Los silencios reconfortan, la compañía humana al principio cuesta pero tiene sus buenos frutos.

Te conoces. Yo también me conozco. Hoy es un buen día para quedar, aunque ahora parezca lo contrario, y si no podemos ir donde nos apetecía, hay alternativas. Siempre pensemos en las alternativas, y siempre pensemos que para según quién, no somos mala compañía.

Mi invitación sigue en pie. (...). Considéralo al menos.

Petons,
[Servidora]

***

Como no ha llegado o no he tenido respuesta, aprovecho el texto... "ropa vieja".

22/11/2005 01:11 *enlace permanente*. Tema: Cartas No hay comentarios. Comentar.

La conocí por aquí...

20051121075304-joven.jpg

Hola [:)],
¿cómo me vas a molestar si me escribes? Para eso está el puto e-mail, no? Pues eso, no me lo vuelvas a decir.
Estás madurando, ya notas tus oscilaciones. Sabes que en cuanto confirmes una por síntomas diversos (ríete, mi última la noté porque no cogía la escoba después del café, entre otras cosas), tienes que ponerte en contacto con el psiki. No son tonterías, puedes parar un episodio y lo sabes.
Las ganas de llanto constantes pueden ser un síntoma de depresión. Y también te digo que el otoño es mala estación, menos luz... hay muchas recaídas, y hay que estar un poco en guardia. Me repito, quizá te convendría un ajuste en la pauta, y sin vergüenza, a mí me la ajustaron hace una semana porque estaba bajando ligeramente.
Y un consejo de amiga: no esperes comprensión. Es duro, pero tampoco la gente se implica demasiado cuando le dices lo muchísimo que duele un quiste sacro, a no ser que lo hayan tenido, y como todo, se olvida. Haz vida normal coño, olvídate de que tienes esto, si te dan ganas de llorar vas al lavabo y pide instrucciones al psiki cuando tengas una crisis de este tipo (a mi me hacían tomar [...]).
Oscilar es lo nuestro, y lo de todos los seres humanos, oscilar entre emociones. Las nuestras son más profundas, lo sabemos porque hubo un "antes de", y hemos de aprender a vivir con ellas. Y a no hacerlas detonar por cualquier cosa. Por ejemplo, a mí me dejas suelta en [famosa tienda de discos y libros] y me comporto como una perfecta hipomaníaca. Al cabo de un tiempo, te acabas conociendo y con ello vuelves a congraciarte con tí misma y con el mundo.
Menudo rollo... hoy me he caído de la cama y debo seguir dormida. De mí ya sabes, si me lees, aunque por supuesto no escribo todo lo que me ocurre en mi vida privada, soy muy celosa para estas cosas. ¿Amores? No vas a verlos en el blog jajaa.
Sigue ahí, sigue con tu vida, no ha acabado, acaba de empezar una nueva etapa y le has de coger el truco.

Un abrazo,

Lo que no te dije (lo siento, ando dormida y me lo dejé)

P.D. "acaba de empezar una nueva etapa y le has de coger el truco"... LO HARÁS. Eres una mujer fuerte, me lo has demostrado desde que fuiste al psiki por primera vez y te diagnosticaron. He seguido tu desconcierto, tu malestar inicial, cariño lo llevas bien, todo lo bien que se puede llevar. Sigue así, lo conseguirás, el equilibrio, mayor calidad de vida. Tiempo al tiempo, ya sabes: Paciencia, Paciencia, Paciencia. Y te lo digo ahora que me lo creo, quién me lo iba a decir hace dos años y medio. Ánimo, ganas no te faltan, eres una luchadora, y sigue escribiéndome por favor.

21/11/2005 07:44 *enlace permanente*. Tema: Cartas No hay comentarios. Comentar.

Un día de pesadilla

20051112103418-vaticano.jpg

Querida,

como siempre, lo mejor es el final.

"Hoy he pasado un buen dia, no quiero pasar una mala tarde-noche por pensar demasiado. Me vacío de parte del peso escribiendo, os lo mando y sigo viviendo."

Vivir oscilando y replanteándoselo todo, esos continuos vaivenes y cambios de opinión, destrozan, o destrozan un día y con eso ya es suficiente.

[Tú], lo llevas bien, hay que aceptar un mal día y apoyarte en tus amigos reales y virtuales, porque ellos te entenderán.

Un truco: desconectar. No me insultes, ya sé que es para mandarme a la mierda, pero inténtalo. Ponerte música de la realmente puedas evadirte de la mierda de momento mental actual. Algo que te haga cambiar el chip. Yo estoy escuchando música y eso me salva de un día de mierda, ese es mi truco hoy, no me digas cuál será el de mañana.

Cuando nos vemos descompensados, todo lo que pensemos seguramente será "un error" al día siguiente. Por eso a veces va bien escribirlo. Otras, sencillamente, dejar a que pase el temporal.

Agárrate a la idea de que hoy no estás bien, la visita al psiki nunca deja indiferente te lo aseguro, y acuéstate sin pensar en el mañana, porque el mañana llega. Sin tomar decisiones hoy. Anota las decisiones que tomes, y descártalas dentro de una semana.

Qué más decirte, amiga. Me gustaría estar ahí. Aquí me tienes, en serio.
Un gran abrazo

12/11/2005 10:34 *enlace permanente*. Tema: Cartas No hay comentarios. Comentar.

Pepa, Pepiña, Pepota...

20051109104711-mediterraneo-playa.jpg

Querida Pepa,

Ayer supe que no estaba bien, y eso que en teoría lo estoy.

Salí a la puta calle sin que me lo tuvieses que decir, fíjate, cómo he mejorado. Quise llamarte y me dije: no, no ahora, no para decirte que no estoy bien, mejor otro día para reírnos. En ti pensé, contigo quise hablar, y me contuve.

Quizá estuve enferma toda la vida, pero el 2003 casi acaba conmigo, no entendía nada, pero escudriñé Internet, alguien debía tener las respuestas, y os encontré. No estaba sola. Esa fue la puerta de mi salvación.

Hace dos años, cuando ya estaba en casa de mi madre dándome contra las paredes, recuerdo que te llamaba entre gritos y sollozos, y qué paciencia tuviste, no recuerdo lo que decía, sólo sabía que estaba muy mal y tú me explicabas en qué consistía la enfermedad y me tranquilizabas. Tienes dotes para eso, tu voz es bipolarmente dura y cariñosa.

Mi madre estuvo a punto de reclamar una factura de teléfono, pues ella nunca llamaba a tu provincia, me reí mucho con eso.

No sabía nada ni qué hacer conmigo misma, toda yo era un síntoma con patas, un infierno con el que era imposible hacer migas. Me diste fe en la medicación, gracias a ti superé mi escepticismo y me puse a recorrer el camino de la paciencia que me mostraste y yo era incapaz de atisbar. Me ayudaste a creer en los psiquiatras, que en veinte años nada habían aliviado mi malestar. Cambié de psiquiatra con una actitud nueva, quiero mejorar y haré lo que sea. Y esto es mérito de las dos, algo he tenido que poner yo, digo yo…

Escribo en mi bitácora lo que he aprendido de la enfermedad, y eso es lo que he aprendido de mis terapeutas, pero antes, durante y después, lo aprendí de ti, y sigo haciéndolo.

Y qué hubiese sido de mí sin ti, y de Josep, me costaba coger el teléfono porque sabía que molestaba pero yo no podía más, eras mi SOS. Me suicidaba cada día, no podía soportarlo, y gracias a ti lo hice.

Grupo de apoyo, menos mal que existe eso. No eres un marciano y encima ves un camino con luces.

Ha pasado el tiempo, dos años y algún mes, y ahora ya no me suicido.

Gracias a las muchas horas que hemos hablado, creo que sé por fin qué terreno piso, piso aguas movedizas pero sé mejor dónde están, y esa información e intercambio me han posibilitado afirmar por fin “estoy mejor”.

No he sido la única, qué va, conoces a tantísimos. A diario hablas con mucha gente y sé que haces lo mismo que en su día conmigo. Yo no te doy más el coñazo o eso creo, ahora atiendes la desesperación de otros con el mismo altruismo y entrega.

Y de vez en cuando, alguien te agradece lo que no es posible agradecer, ¿cómo se dice a otra persona me has salvado la vida? Había vida después del infierno y no me lo prometiste nunca, pero esa esperanza me la infundiste tú.

Me mandabas a la ducha, mi enemiga entonces, y un día riéndonos en una tertulia, yo misma dije para autoconvencerme “la ducha no engorda”, qué risas, no todo fueron lágrimas.

Recuerdo cuando tuve la crisis que ahora más temo en mí y en otros, la que se llama “voy a dejar la medicación”, porque era reticente al tratamiento, me encontraba muy mal y volví a perder la fe en él. Recuerdo que movilizaste a todos los conectados hasta que “delante” de ti me tomé las pastillas.

Hemos pasado ya dos años juntas y te considero una gran amiga, qué pena que la distancia nos aleje y no hayamos tomado algún café en persona nunca y ojalá tengamos esa oportunidad pronto, pero quiero que sepas que antes de la amistad que ahora percibo, antes, hay un grandísimo respeto.

Gracias por creer en mí y ojalá no te haya defraudado o defraude nunca.

Un abrazo muy fuerte

[Casi cuelgo mi nombre, jajajaajaja]

P.D. Me encanta tu bitácora y la he incluído en mis enlaces. La voy a recomendar, si no te importa: http://lascosasdelapepa.bitacoras.com/

 

09/11/2005 10:47 *enlace permanente*. Tema: Cartas Hay 1 comentario.

Tos y mocos

20051101020455-tuberia.jpg

Queridísssssima [Semeolvida],

(...)


A tu pregunta: desde el martes que fui al médico (el frío fue el viernes por la noche, el sábado ya me desperté mal y el lunes di por imposible la cosa)


- Tomé [Antibiótico] 500 Mg, 3 comprimidos -uno al día- que me dijo la doctora hacían su efecto una semana. Me pareció poco 500 pero nada dije, estas cosas tan fashion me hacen callar y la vagancia aplaude sólo tres pastillas y no una cada ocho horas, ¿no es así?
- Y un sobre de [polvos para sacar moco] hasta acabar los 20.
- Y me hago una infusión al día de tomillo+otro hierbajo (ni flores del nombre, la chica del herbolario me dijo que era para sacar moco o para la infección, una de dos, la otra es el tomillo, por eliminación).
- Y como caramelitos de eucalipto de farmacia cuando tengo mucha tos. Ya toso muchísimo menos, sólo cuando...
- Y bebo más de tres litros de agua, demostrables, porque lleno a diario las tres botellas que tengo de 1,5 litros, y, la verdad, tengo más sed.

Como ves, hasta aquí, me cuido.
Bueno, me dio un inhalador también, pero me dio tanto asco cuando lo vi que preferí ir al herbolario, a lo clásico, ahí sí que he pasado de lo fashion. Asmel me dijo que me hiciese una infusión de orégano, qué cosa más rara, nunca lo había escuchado y a mi primo también se lo habían dicho ("remedios madrileños"), pero el cachondeo de la "infusión de pizza" lo que hizo fue que la toma de las pastillas combinadas con el elixir se convirtiese en un momento de cierta hilaridad y gamberrismo mental. Dejé el orégano pues para las pizzas, pues debe interaccionar con mi querido S.

A partir de aquí, no me cuido.
Y fumo con o sin boquilla, me da igual, fumo igualmente, deberian hacerme una buena placa para acojonarme viva.
Ya le dije a [mi psiki] que tenía un problema serio con el tabaco en su día, tabaquismo se llama, y el tema quedó sobre la mesa supongo a la espera de mi evolución. Yo sé que dejarlo para mí es motivo de locura, ya he sufrido un subidón por eso, y otro en su día, más joven, pero se confundió hipomanía con circunstancias de mi vida. Sé que necesitaré supervisión psiquiátrica para dejarlo, y cuando el psiquiatra considere que no haya riesgo de ciclar.
A ver qué me dice el nuevo psiki [estreno en Madrid] del tema, le veo [la semana que viene] y todavía estaré tosiendo.
Y antes, este miércoles, la doctora me revisará los bronquios.
Dijo "principio de", y que lo habíamos pillado a tiempo, que de haberlo dejado hubiese empezado a tener fiebre etc.
Y me acojoné viva, pero sigo fumando.

Gilipollas que es una.

Siempre pensé que era una parte más de mi compulsión suicida, incluso después del diagnóstico, la "vía lenta". Hace años, un médico (de paisano, en una cena) me dijo que podía darme un infarto cerebral, no cardíaco. Ahí también me acojoné, porque yo quiero morir de un infarto, sin previo aviso, rápido y eficaz. Pero mi papi lo tuvo cerebral, y por suerte no quedó demasiado dañado y hace vida bastante normal pero... le prohibieron fumar desde ese momento.

Estoy hasta las pelotas de estar enferma y además "a lo bipolar", me cuido los bronquios y fumo, es blanco y negro, es una mierda.

Pero estoy mejor. Moqueo menos, como menos caramelos, y fumo más, y ese es el principal indicador de mi mejoría.

Cuando estuve peor había alguien en casa, ahora ya no hace falta, ya bajo a la calle pero no me entusiasmo a pasear ni me siento en un parque, porque ya empieza a hacer frío y no quiero pillar un sobre-trancazo. Cuando llegue la invitada el miércoles, ya está advertida: de tranqui, como ayer con R.

¿No querías saber? Pos... es que no hay que inspirarme, ya sabes.

Besos,

01/11/2005 01:26 *enlace permanente*. Tema: Cartas Hay 1 comentario.

Querida S:

en conserva.jpgTú que me proteges de la locura,
tú que me estabilizas,
yo que te pido a personas con bata blanca,
yo que te voy a buscar allá donde una cruz te posea,
yo que te tomo a diario en un ritual nocturno,
en el que me obsequias con el coma y con un ataque de hambre.

Querida S,
quiero que sepas que
eres la más imbécil del blíster donde te metieron,
y dentro de tres horas me tomaré a una de tus hermanas,
o sea que te ruego que desaparezcas de mis neurotransmisores,
no sé si moras ahí porque te han gustado o porque te parieron mal.

Es una orden, pero nunca me obedeciste.
Me costó mucho acomodarme a tus caprichos.
Y como tus hermanas de blíster te imiten,
me chivaré a mi psiquiatra.
Ya te he aguantado bastante,
casi me quedo paralítica por tu culpa,
y hay alternativas.

Ya lo he decidido,
viajaré a Barcelona para librarme de ti,
aunque tu sustituto haga que engorde de nuevo,
ahora que ya había perdido alguno de los kilos que llevaban tu nombre.

Quiero despertares limpios, nítidos, y sobre todo, lúcidos.
Demasiadas horas y salud física me has robado ya, S.
Año y medio de servicios pero también soportando tu lado oscuro.
Se me acabó la paciencia.

Quiero y necesito mi lucidez para sentirme una persona.
Acataré con obediencia lo que mi médico tenga que decirme,
aunque sea soportarte otro medio año,
porque has funcionado, y por eso me veo obligada a ingerirte,
pero ya sabes, quiero matarte de mi pauta, y avisada estás.

S, puta pastilla,

LÁRGATE DE MI CABEZA

.
30/09/2005 19:33 *enlace permanente*. Tema: Cartas Hay 2 comentarios.

Notas previas

caos.jpgEstimado Dr.,

Si está valorando mi aspecto físico como introducción a mi estado de ánimo, me notará algo descuidada, porque en las últimas visitas me arreglé, tenía ganas de hacerlo, pero ahora esta es mi manera de vestir, y no la oculto.

Tengo que ir a la peluquería hace días pero como no sé qué quiero hacerme, lo voy dejando. Además, no me gusta demasiado ir a la peluquería. Y si encima tengo que escoger un color para teñirme, pues he de estar de humor, francamente.

Visto muy informalmente, demasiado, estoy hippie, sí, pero muy a gusto. Llevo mis adidas sin calcetines desde que mi amiga de Santander me pegó el toque, claro que entonces llevaba una falda tejana y no colaba esto de ir con calcetines y “di que soy alemana” aunque más de una persona me pregunta por mi nacionalidad, convencida de que soy inglesa, quizá por mi piel blanca.

Por cierto, mi “nacionalidad” por aspecto es de lo más raro que he visto nunca.

Si entro en una tienda de pakistaníes, una niña me pregunta de dónde soy, no le parezco española.
Si estoy en la Mancha, soy manchega, de eso no hay ninguna duda.
Si estoy en Estambul, y lo que relato es verídico, se me pregunta si tengo familia en tal provincia, yo me quedo ojoplática, y mucho más cuando veo a un doble de mi padre. Casi me dio un ataque en ese momento.

Ya me he ido por las ramas. Creo que me teñiré de pelirroja, algo veraniego, ya que he pasado el invierno con un demasiado discreto castaño oscuro, quizá para que yo misma no note que ya no es ese mi color. Mi color ahora tiene muchas canas.

Bien, doctor, aquí me tiene. Si ha leído mi página últimamente, comprobará que volver a Barcelona me pone más mala que buena. Estar en casa de mi madre me trae demasiados recuerdos. Al principio, cuando me instalé en otoño del 2003, recuerdos de mi adolescencia. Ahora, recuerdos de mi etapa allí, muy enferma, y de los dos ingresos.

Cuando reservé el billete pensando en la cita de hoy, me di unos días por delante y por detrás para “hacer vacaciones”. No sé en qué pensaba, porque ahora pocas expectativas tengo y eso me libera de estrés, pero me he encontrado más bien incómoda. Ver a mis amigos me produce alegría, por supuesto. Pero hay algo parecido a la apatía en mi estancia aquí.

Esta semana he llamado a más gente para verla. Me preguntan desde cuándo estoy, y eso me recuerda que la semana pasada sólo vi a dos personas. Sí, estoy algo antisocial, me cuesta quedar con la gente.

No he deshecho las maletas. Están ahí y supongo que a mi madre le molesta verlas, pero no tengo ni he tenido intención de poner la ropa en el armario. Lo mismo hago cuando voy a casa ajena o a un hotel, no soy de las que llegan y lo cuelgan todo para que no se arrugue.

Quizá por eso mi madre me preguntó no sin cierta ira qué significaba su casa para mí. Ni yo lo sé, sólo sé que no es mi casa, que nunca lo fue, desde que la abandoné definitivamente en 1993. Volver a ella no me provocó nunca hacerla mía de nuevo. Y es que las colmenas sólo tienen una reina, imposible dos.

Me voy a dormir tarde, de 1 a 2. Me despierto hacia mediodía, unas veces bien y otras con la pastilla por ahí en plan tostada. Por cierto, los cambios de presión en el avión me recordaban ese efecto. El avión empezó a bajar y lo noté de inmediato, fue como uno de los golpes de la pastilla, y lo noté un minuto antes de que anunciasen “señores pasajeros, estamos iniciando el descenso…”. Por fin tengo algo parecido a lo de las pastillas en mi cabeza, ese cambio de presión al que soy tan sensible.

Como poco, no tengo hambre. Se come mejor y más acompañado, pero debo estar demasiado antisocial como para hacerlo. Mi madre no tiene culpa alguna, y está convencida de que no estoy bien. Para eso estoy aquí, para saber si estoy bien, y le digo cómo me siento.

Mi vida es nómada, así lo siento. Tengo libertad de movimientos y viajo, viajo desde Madrid, ya sea a Barcelona o a Santander o a la Mancha. Tengo algo de dinero para hacerlo, y quizá si dejo de fumar tendré más poder adquisitivo. Pero lo del tabaco no está en el orden del día, no todavía.

No tengo síntomas preocupantes. Me sigue costando la ducha, pero me ducho. Compro comida, me la hago. Doy media vuelta, eso sí me cuesta, caminar sola sin darle a la pelota demasiado. Además, le tengo mucho respeto al calor, no sólo porque hiere mi piel, sino porque tengo mucho miedo a volver a desmayarme, porque lo pagué muy caro, y sé que mis huesos van a romperse si se golpean contra el suelo, porque la osteopenia los tiene bajo mínimos de calcio. ¿Me tomo la pastilla de calcio? Pues no, mea culpa, cuando veo el tubo ya me dan náuseas y me pregunto si eso va a solucionar lo que he visto en las radiografías, y me temo que no. El resto de pastillas, ya lo sabe, me las tomo sin preámbulos de ninguna clase.

Le traigo mi último análisis de sangre, al parecer estoy muy bien pero el hipotiroidismo sigue tocando las narices, así que me han subido la dosis de tiroxina, esa pastilla en ayunas que me da rabia pero ya estoy acostumbrándome después de un año.

Mi punto flaco es el estrés. Llevo una vida muy tranquila y me ponen nerviosa los imprevistos. También estresa cambiar de ambiente. Reconozco que desde que estoy aquí, estoy más nerviosa, y eso me fastidia porque la última visita con el psiki me dio la alegría de rebajar ansiolíticos. Igual los vuelvo a necesitar.

He tenido sólo un par de insomnios. Por suerte, puedo recuperar sueño. Ya no soporto la sensación de sueño, porque no tengo costumbre y porque se me mezcla con el pastillazo de la noche, y entonces digo sin ambigüedad que me encuentro mal.

Me preocupa esa ansiedad. Cualquier cosa me la dispara. Debo estar muy sensible, o es que aquí en esta ciudad y en esta casa me vuelvo mucho más vulnerable, esa es mi hipótesis.

De todas formas, no me quejo de mi vida social. Tengo amigos, y así lo percibo, y es una sensación de las que llenan.

Doctor, ya le he dicho lo que hay. Quizá me dejo lo más importante, y no dudo de que sus preguntas me lo van a sacar.

¿Dónde y cuándo?, ahí está el meollo.

Y cómo no, espero ordenar el caos mental que tengo, con su ayuda.

Necesito objetividad.
Necesito centrarme.
He de tomar decisiones, más allá del color de mi pelo.
Aquí me bloqueo.
Y me pongo nerviosa, no soy capaz de decidir.
Doctor, creo que mi mente ha acumulado basura.
13/07/2005 13:50 *enlace permanente*. Tema: Cartas Hay 2 comentarios.

Pisando el Lado Oscuro

stop danger.jpgCarta a mí misma, poniéndome dura ante las circunstancias actuales.
*******

Querida Carne:

Es complejo volver a tu vida, bueno, a tu nueva vida, sin nadie que te diga nada, a tu puta bola, vamos.

Es tentador hacer lo que todo el mundo. Salir de noche, sin ir más lejos.

Es peligrosísimo si tienes TB.

Estás pisando la línea, lo sabes, y así se lo has dicho a tu psicólogo nada más entrar a la consulta: "he pecado". Te justificas: "hacía mucho que no salía, estoy conociendo a gente nueva..."

Pues no puede ser.

No hay excusas. No cuando tienes una enfermedad que se manifiesta fácilmente, no compres números cariño, que la lotería de Murphy toca.

No puedes tomarte dos cubatas, reina. Eso son dos hostias a tu cerebro. Y recuerda lo que te costó dejar de beber, no me fastidies ahora, que eres mayorcita para decir que NO aunque te inviten.

No puedes trasnochar, cariño. Rompes el ritmo de tu sueño, y de tu sueño depende un gran porcentaje del equilibrio químico del cerebro.

No me defraudes, no te defraudes. ¿Acaso quieres dar la razón a los que no confiaban en ti?

Medítalo, y verás que no vale la pena.

Fin de la carta.

- - - - -

Respuesta:

Sí, lo hemos hablado muchas veces y lo teníamos clarísimo. Hay otras formas, hay otras muchas cosas interesantes a hacer que no supongan peligro para nuestra salud. Ya sabes que el búho que soy tira al monte, y he de aplacarlo antes de que me juegue una mala pasada. Tengo que ser alondra, por mucho que me pese. Y soy consciente de lo mucho que cuesta renunciar, porque ya lo había hecho, y qué fácil es recaer, el Lado Oscuro es tan atractivo...

LO SÉ.

Y saberlo es el primer paso. No quiero descarriarme, porque no lo pago con una simple resaca, lo pago o puedo pagar muchísimo más caro. Y ahora comparto piso, y estoy en un lugar nuevo, y no puedo caer enferma,

1- PORQUE NO ME DA LA GANA. Se está muy bien en eutimia, sin síntomas.
2- PORQUE NO QUIERO VOLVER ALLI, y alli es un lugar que no le deseo a nadie, ni por arriba ni por abajo. Ni una hipomanía quiero, vamos.

Es muy fácil ir al Lado Oscuro, es glamour, es tentación, es seducción.
Lo había dejado, todo un estilo de vida que no me convenía, ¿por qué retomar lo que me llevó a unos episodios que hicieron temblar tu vida, tu trabajo, todo lo que habías construído?

"La teoría es fácil"
16/04/2005 21:55 *enlace permanente*. Tema: Cartas Hay 4 comentarios.

Carta: me identifico

20070310172908-tomatelas.jpgSin ánimo de convertirme en pseudopsiquiatra de nadie, hoy he recibido una carta de una lectora que me ha removido las entrañas... No me ha molestado recibirla, no me molesta recibir correspondencia en absoluto y no me molestáis, aunque sabéis que no me conecto como me gustaría.

Me he identificado con los primeros tiempos con el diagnóstico, comiéndome con patatas el diagnóstico ("esto es crónico"), comiéndome las uñas con los mareos de las pastillas... y con cosas que me contaba que me siguen sucediendo, como digo yo, son parte del negocio bipolar y hay que acostumbrarse a vivir con cosas nuevas, algunas molestas, desde luego, otras más asumibles, otras simplemente pasajeras. Lo peor, los efectos secundarios, en mi opinión.

Esto es lo que le he escrito, desde cierta camaradería que nos hermana, sin otro ánimo puesto que nadie sino el psiquiatra ha de ser autoridad para un enfermo en tratamiento. Este punto creo que ha quedado muy claro en todo momento en el blog.

****
Hola [Ella]

debería decirte "no te preocupes" porque como bien sabes estás en los inicios de un tratamiento. Gran parte de lo que pueda pasarte, que sientas en el cuerpo, pueden ser tranquilamente efectos secundarios, por ejemplo la falta de concentración. Yo también me levanto zombi total y a veces ni el café me despierta, y tengo clarísimo que son cosas de la medicación. Ahora para tu cuerpo todo esto es nuevo y claro, el pobre, se queja, eso a cambio de que tus neurotransmisores ganen en estabilidad. Efectos como pérdida de concentración, falta de líbido.... son muy comunes. ¿Sigues yendo por bipolarweb?

Tienes un gran apoyo en tu pareja que puede (y puedes pedírselo, si lo necesitas) ayudarte a comer (sí, cuesta mucho, hay que obligarse), a salir de casa y pasear... media hora al día es lo que los médicos nos dicen como mínimo, porque el sofá no es buen amigo.

Si llevas ya tiempo (mes y pico o dos meses, ¿no?) en tratamiento, y teniendo en cuenta que la medicación puede tardar 3 meses en hacer efecto donde tiene que hacerlo y no tocando los cojones con los efectos secundarios, yo quizá llamaría al psiquiatra para que te eche un vistazo, porque igual necesitas un ajuste en las dosis o quizá lo que te recetaron no te sienta bien, que todo es posible.

Recuerda que un análisis de sangre también ayuda a tener elementos, porque el psiki no deja de ser un médico. A mí eso me salvó de una gorda, porque hay medicamentos que te joden por donde menos te lo esperas.

El tema de la baja es algo personal. Si realmente interfiere con tu trabajo, háblalo con tu psiquiatra que es quien debe extendértela. Si vas al médico de familia te la hará, pero no controlará tu evolución, en cambio el psiquiatra sí.

No me cuentas nada de las vacaciones, ¿te sentaron bien? Un parón en el trabajo siempre se agradece...

Yo sigo por aquí, medio desconectada, a ver si hoy escribo algo en el blog.

Bueno, me despido, muchos ánimos, sigue luchando, no contra la enfermedad -perder el tiempo- sino para encontrarte mejor, haciendo lo que la enfermedad espera de tu cuerpo: buena dieta, buen sueño, ya sabes...

Un abrazo
Carne
01/04/2005 19:44 *enlace permanente*. Tema: Cartas No hay comentarios. Comentar.

El no fumar me va a matar

algo.jpgBuenos días hermosura,
(...)
Mi madre me ha dicho a las 06.50 que mejor será que fume, porque me he pasado la noche en vela (¿recuerdas el chat de hoy a las 4 am? Pues no he pegado ojo, pensando en la libreta que tengo por llenar, y ya tengo un montón de cosas...
Me ha devuelto el paquete con todos los bártulos, que le entregué ayer. Y me he quitado el parche, estoy fumando, sí, soy carne de nicotina, qué le haremos.
Lo hablaré con mi psiquiatra, para hacerlo definitivo, ahora que estoy en eutimia, al parecer, pero la ansiedad sigue ahí, aplacada con sus pastillas. Quizá tienes razón y necesite subir el ansiolítico para aguantar el golpe.
Hay que hacerlo bien, ahora no puedo subirme por las paredes, ahora que en una semana hago la maleta. Todo de golpe no puede ser.
Intentaré fumar tabaco natural, porque los aditivos de los cigarrillos lo hacen peor.
Hay que tener sabiduría para tirar marcha atrás y reconocer un momento mejor.
Besos
[Carne]
19/02/2005 19:52 *enlace permanente*. Tema: Cartas Hay 2 comentarios.

Carta a una recién diagnosticada: "No estás sola"

cuadricula gente.jpgEl principio es horrible, el diagnóstico.
Lo pasas tú, lo sufres tú, y es desconcertante, se te van abajo todos los esquemas.
Esto no puede ser real, te dices.
Pero me encontraba mal, algo tenía que tener, y ya tengo etiqueta.
Y estas pastillas... ¿qué son?
Las primeras tomas, los efectos secundarios, ¿qué me pasa?

Será más fácil si nos ponemos en contacto.
No estamos solos, somos muchos.
Búscanos, estamos en la Red, y quizá en tu ciudad, en persona.

Yo no hubiese sobrevivido sola en esos momentos, no en los primeros, recién diagnosticada.
Le debo mucho, demasiado, a mucha gente, y ahora sólo puedo hacer lo mismo cuando alguien nuevo asoma.

Estamos por todas partes, somos un 2%, y lo mejor que nos puede pasar es que nos diagnostiquen cuando nos encontramos mal, para poder empezar el tratamiento que necesitan nuestros neurotransmisores.

No tenemos la culpa, nadie la tiene, es una enfermedad más.

Venga, ánimo, el camino lo estamos haciendo muchos. Conócenos.
16/02/2005 16:02 *enlace permanente*. Tema: Cartas Hay 2 comentarios.

Carta de Semeolvida: “Hola mi niña”

dos rosas una para cada una.gifNo sabes cuanto me alegro de notarte tan requetebién. Ya sabes que desde hace tiempo, yo también creo que lo mejor que podías hacer, es justamente lo que vas a hacer ahora.

Te estabas encasillando de una forma que no podía ser beneficiosa de ninguna manera. Parece que por fin se te ve lo más parecido a la eutimia y no sabes lo feliz que me haces.

Deseo de todo corazón que todo marche bien en tu nueva andadura, que consigas aprender a convivir con el trastorno, lo más dignamente posible, que te CUIDES mucho y con mayúsculas. La base de la independencia, es ser consecuente con uno mismo. NUNCA olvides lo malita que has estado, esto te ayudará a cuidarte al máximo y a evitar situaciones que te puedan desbocar.

¿Seguirá llevándote [mi psiki]?

Dale un beso fuerte a [mi madre], trata de sentirla cerca y de hacerle sentir a ella lo mismo. Ha sido de gran ayuda, como buena madre que es. Sin ella no habrias podido llegar a sentirte bien.
"JUNTOS PERO NO REVUELTOS"; siempre he pensado que ésta es la mejor manera.

Tenme al tanto querida niña.

Te quiere, tu amiga [Semeolvida].
14/02/2005 14:55 *enlace permanente*. Tema: Cartas Hay 2 comentarios.

Carta de una lectora: "Una chica agradecida"

sol naciente.jpgEsta lectora me ha autorizado a publicar su carta, respetando su anonimato.
Me conmovió mucho leerla, y fui yo la que se sintió agradecida infinitamente.
* * *

Hola.
saltando de blog en blog he llegué al tuyo hace unos meses. Al
principio me llamó la atencion porque yo tenia una prima bipolar que
se suicidó cuando yo tenia 8 años y nunca pude entender porque lo
hizo, a mi me dijeron que tuvo un accidente, que se cayó en la ducha y
se dio un golpe en la cabeza, y no fue hasta 5 años después cuando me
enteré de que se quitó la vida con una sobredosis de valium. Enterarme
de aquello desató la que seria la primera de una larga lista de
depresiones. Mi prima y yo estabamos muy unidas, para ella yo era la
hermana pequeña que siempre quiso tener y ella para mi era la hermana
accesible que sustituia a la hermana reinadehielo que si tenia.

Tu blog me ha ayudado a entender una enfermedad que en mi familia es
como un tabú, no se habla de psiquiatras, psicólogos, depresiones ni
suicidios, y cuando se habla de [ella] se refieren a su muerte como
"el accidente". Ahora entiendo mejor porque a veces [ella]llegaba a
recogerme al colegio cargada de regalos para mi y otra veces no queria
ni verme. La muerte de [ella] para mi fue algo muy duro y que no
llegué a superar, pero que gracias a tu blog ya no duele tanto.

Como ya he dicho antes en mi familia las enfermedades mentales son un
tema prohibido, y probablemente por eso yo nunca he sido tratada de lo
que el psicólogo del colegio calificó de personalidad depresiva. Mis
depresiones aparecen cuando menos te lo esperas, desencadenadas, a
veces por cosas serias y otras simplemente por que si. Solo he tenido
una depresión que llegara a preocupar a mi familia pero a la que no se
hizo caso porque la desencadenó la muerte de mi novio, y todos la
consideraban normal. Las demás depresiones no han sido tan importantes
como esa, la idea del suicidio no se me ha presentado como la mejor
solución, pero si han conseguido mantenerme encerrada en casa durante
semanas y hacerme llorar por cualquier cosa. Mi madre dice que es la
adolescencia y que no me pasa nada.

Hace dos meses empecé la terapia con la psicóloga, y lo que me animó a
pasar de mi familia y hacer algo fue tu blog. Antes de empezar con la
terapia llevaba un tiempo bastante mejor, en lugar de deprimida estaba
apática, pero sabia que si no hacia algo la depresión volveria
cualquier dia. Ahora empiezo a sentirme mejor y aunque sigo viendo la
vida en gris, consigo dormir por las noches, levantarme por las
mañanas y empiezo a ver que tal vez no todo vaya a ser tristeza y que
algun dia (espero que no muy lejano) conseguiré ver las cosas con un
poco mas de color. Asi que muchas gracias por este blog que, aunque
involuntariamente, ha cambiado mi vida.

Te deseo todo lo mejor, y que disfrutes de tus vacaciones de blog,
cuando vuelvas seguiré leyéndote, y aunque no se que tal me ira la
terapia a largo plazo, almenos ya puedo agradecerte que el sábado salí
de marcha con mis amigas y por primera vez en años me divertí. Muchas
gracias.

[Lectora]
12/02/2005 01:31 *enlace permanente*. Tema: Cartas Hay 3 comentarios.

Nuevo tema en el blog: CARTAS

story.magna.carta.jpgInauguro sección de Cartas.

Cartas a los lectores que accedan a que publique un texto que he escrito para ellos, por ejemplo, respetando su anonimato.

Y cartas a mí misma, que no es ninguna locura, puesto que todos pensamos en silencio, en voz alta, y yo y cualquiera que tenga un diario, además por escrito.

Y de vez en cuando compartiré algún escrito en el blog. Como carta, no como diario. Mi diario, como he dicho varias veces, es privado, no lo comparto con nadie, y sólo se abre con password.

Espero que funcione la sección. Es experimental.

Eso requiere de vuestra participación:
carnedepsiquiatra(arroba)hotmail.com

Y reitero, no publicaré vuestras cartas ni vuestros nombres, sino mi respuesta a las mismas, sin referencias concretas y con vuestro permiso.

Carne de Psiquiatra
:)))
11/02/2005 13:37 *enlace permanente*. Tema: Cartas Hay 2 comentarios.


Suscrí
bete a este blog. RSS 2.0 Este Blog ha sido creado con Blogia. Ver derechos de autor . Estadísticas. Admin. [Blogia colabora con 1001 relatos.]